Thursday, June 19, 2008

electro




Χθες βράδυ χάθηκα σε παλιά μονοπάτια.


Νόμιζα πως δεν θα ξαναπερνούσα από αυτά.







Ετοιμάστηκα δίχως να το γνωρίζω για το ταξίδι μου.



Είπα ένα μυστικό στον εαυτό μου,

σε μια πουτανα το όνειρο μου…



Κι εκείνη μου ανοίχτηκε

Μου είπε ότι φοβάται.


Της είπα 2 στιχάκια






Πες μου για τα όνειρα που λάμπουνε στη νύχτα.

Δείξε μου τα χρώματα που φέρνει η αυγή.

Όσα σε βαραίνουνε, σε μια κουβέντα ριχτα.

Ίσως κάτι βγει, κάτι θα βγει.





Ξημέρωσε, κι έχοντας πετροκέρασα στη χούφτα μου

ήμουν στη Ρώμη.






Αφυδατωμένος από τη ζέστη, σταμάτησα σε ένα όμορφο σιντριβάνι,

για να ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπο μου.




Ένα ζευγαράκι καθήμενο στην άκρη,

πόζαρε μπροστά σε μια κάμερα.





Εκείνος, έκανε ευχές και πέταξε ένα κέρμα στο νερό.

Εκείνη, χαμογελώντας του έσκασε ένα φιλάκι στο μάγουλο.




Α, ρε φιλαράκο



Και που να ήξερες ρε...




Οι ευχές δεν εξαργυρώνονται με κέρματα.



Με τα λεφτά αγοράζεις, μόνο φθηνά πράγματα.





Έκλεισα τα μάτια μου και βρέθηκα ανάμεσα

σε βλέμματα και ψέματα.


Ανάμεσα στο .θυμΟ. και στο .Cool.



ανάμεσα σε μελωδίες και λόγια.





Θέλω να ξεφύγω έστω για λίγο,

από τις αγχωμένες μικρές στιγμές.

κι όταν γυρίσω να σε σεργιανίσω

και να σε συστήσω στις μεγάλες χαρές.





Είχε νυχτώσει.



Ναι,

σε κάποια μέρη

η νύχτα εναλλάσσεται με τη μέρα,




ραγδαία,

ταχύτατα.



Σε κάποιες πόλεις,

ο ήλιος είναι τόσο λαμπερός που δεν βλέπεις τα εμπόδια.



Σε κάποιους, όμως, τόπους,

το σκοτάδι είναι τόσο βαθύ που δεν βλέπεις το τέλος.





Στις ταυρομαχίες σκοτώνουν στα αλήθεια τους ταύρους.




Γιατι;

Για το θέαμα?


Τι κρίμα…



Κι εγώ καθόμουνα και φωτογράφιζα έναν πορσελάνινο ταυρακο

που είχε αράξει σε κάτι κατακόκκινα μαξιλάρια.





Θα ήθελα πάρα πολύ να μοιραστώ με εσένα

(που με διαβάζεις τώρα)

αυτή την φωτογραφία,

αλλά την άφησα στην άλλη κάρτα.

Στην άλλη μνήμη.



Στον πιο ψηλό ναό της Βαρκελώνης,

Ένας άγγελος σε ένα κλουβί,

μαδάει τα φτερά του.






Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά….Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά….Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά….
Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά.Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά….Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά….
Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά….Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά….Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά….
Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά….Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά….Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά….
Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά….




Σε αγαπά καλό μου αγγελούδι.



Μη καίγεσαι boy... Μη καίγεσαι!





Κράτα τα φτερά σου και πάμε πάλι.


Πάμε να πετάξουμε

Τι έχουμε να χάσουμε;






ΜΠΑΜ!!!






Το έμαθες;

Απολύσανε τον Φώντα από το μαγαζάκι του τρόμου.


Γιατί,

λέει,

ήταν ο πιο αδύναμος κρίκος





Δούλεψε,

Κατανάλωσε,

Αγόρασε,

Ψόφα.






Με χρώματα γρανίτας λέμε…!






Απλοί οι κανονισμοί…


Γιατί όμως φτερωτέ,

δεν μπορώ να ενσωματωθώ μέσα τους.

Τι χάλασε στον προγραμματισμό μου;


Ένα format παρακαλώ…



Αποστειρώστε με…

Δείξτε μου ότι δεν υπάρχω!


Θέλω κι άλλες διαφημίσεις

κι άλλες πιστωτικες.


Κοντεύω να το εμπεδώσω το τετράπτυχο σας

Κάντε με, ένα με το μπουρδελο σας.



Βάλτε με έστω να κρατώ τη λάμπα.

και θα σας φέρνω πελάτες.




Γέμισε πάλι η Ερμού με πρόσχαρους καταναλωτές.




Ασχημα τοπία,

πωλούνται και αγοράζονται με το κατάλληλο marketing.





Θέλω να πετάξω, θέλω να φτάσω

στις πιο καθαρές, του Αιγαίου τις ακτές.

Κι όταν επιστρέψω να σε μαγέψω,

να σε ταξιδέψω σε ανεξίτηλες στιγμές.






Δεν ξέρω.

Και ούτε θέλω να μάθω...

Αν θέλω να γνωρίσω.






Είμαι πολύ περίεργος να δω τι θα μου φέρει το αύριο.

Είμαι γεμάτος σκέψεις για τα καθάρια,

τα άσπιλα


και τα όμορφα.



Για αυτό ρε μαλάκες,


έχω στην καβαντζα


Αλέκιαστες ανάσες.







Για αυτό λοιπόν baby,

φοράω το λευκό μου πουκαμισακι,

που μου έκανε δώρο μια μεγάλη αγάπη και βγαίνω να περπατήσω.





Πάω να μαζέψω εικόνες.

Και που ξέρεις…

Αύριο, ίσως και να πω...




Χθες βραδύ χάθηκα σε παλιά μονοπάτια.


Νόμιζα πως δεν θα ξαναπερνούσα από αυτά.



Ετοιμάστηκα δίχως να το γνωρίζω, για το ταξίδι μου.




Είπα ένα μυστικό στον εαυτό μου

Σε μια πουτανα το όνειρο μου…


Κι εκείνη μου ανοίχτηκε

Μου είπε ότι φοβάται.


Της είπα 2 στιχάκια




Πες μου για τα όνειρα που λάμπουν

στη νύχτα.

Δείξε μου τα χρώματα που φέρνει η αυγή.

Όσα σε βαραίνουνε, σε μια κουβέντα ριχτα.

Ίσως κάτι βγει, κάτι θα βγει!



















Είναι τόσο δύσκολη η -γαμημενη- ειλικρίνεια;;;





E;;;;;;;;;;;;;







Ας μου απαντήσει κάποιος ρε παιδιά...








Καλημερα.




































Tuesday, June 03, 2008

Basic level.






- Καλό καιρό έχει σήμερα

- Ναι!


- Αύριο τι καιρό θα κάνει?


-Τον ίδιο.

- Καλή φάση.








Όμορφος
Άντρας ο Στέφανος.

Κοσμογυρισμένος,

με γκρίζο μαλλί που πρόδιδε την ωριμότητα του.


Δημόσιες σχέσεις στο επάγγελμα.



Τρύπωνε σε δεξιώσεις και με το μαγικό του φαλλικό ραβδάκι


Γέμιζε την μνήμη του κινητού του.

Ονόματα, διευθύνσεις, τηλέφωνα, χρήματα.






Μοναχικός άνθρωπος ο Στέφανος.


Μεγάλο ταλέντο στο να μακιγιάρει την θλίψη
με την κοινωνικότητα του.




Μιλούσε για το τίποτα,

ενώ δεν ήξερε τίποτα.





Το πλάσαρε όμως τόσο καλά που όλοι νόμιζαν πως μιλάει για τα πάντα.





Στόχοι, στατιστικές, ατακες, υπερβολές.








- Τι άλλα;


- Τα ίδια μωρέ.


- Τι νέα;

- Όπως τα ξέρεις.






Παράξενη γυναίκα η Ασταρτη.

παιδί κατα βάθος, που ζητούσε αγκαλιά.




Συντονίστρια του φόβου της.




Ειδικότητα που απλόχερα της χάρισαν.







Πανέμορφη γυναίκα η Ασταρτη






Όλοι οι άντρες στα πόδια της,

Αλλά όχι για αυτήν.


Την βιτρινα τους και την μόστρα τους ήθελαν να φτιάξουν.

Και αυτή το επέτρεπε…



ΔΕΝ
άντεχε την απόρριψη.









- Που είσαι εσύ;

- Τρέχω!

- Ασ' τα να πάνε…κι εγώ.


- Χάρηκα που σε είδα.

- Κανόνισε να πάμε για καφεδάκι.

- Ναι ρε, στανταρ!










Ο Στέφανος ερωτεύτηκε την Ασταρτη πριν από καποτε.


Η Ασταρτη κόλλησε με τον μύθο του Στέφανου.




Είναι αυτά τα καλοκαίρια που μοιάζουν

με επικυρωμένα εισιτήρια στις τσέπες μας.




Είναι αυτοί οι διάλογοι που λέγονται για να ειπωθούν.








Ο Στέφανος είχε να πει τόσα πολλά

που χάθηκε στις σκέψεις του

κι έφυγε.





Δεν το είπε πουθενά.

Τράβηξε για τις εκπλήξεις της τύχης του.









Η Ασταρτη δε μίλησε.

Δεν είχε μάθει να ζητάει.



Πάντα, τα πάντα τα είχε στα πόδια της

από τους ανασφαλείς εραστές της.


Πήρε αγκαλιά το μπλέξιμο της και σκεπάστηκε με το σεντόνι της.










Τι όμορφο ζευγάρι;!




Τόσο αταίριαστο

Τόσο ίδιο.










- Τι κάνεις;

- Καλά είμαι.

- Καλή φάση.


- Εσύ;

- Μια χαρά!

- Τι θα κάνεις το Καλοκαίρι;


- Δεν ξέρω. Εσύ;

- Ιδέα δεν έχω.

- Τα λεμε.

- Ναι ρε…τα λεμε!



























Καλό βράδυ Στέφανε.

Καλό ξημέρωμα Ασταρτη.

Ίσως κάποτε, κάπου, κάπως

Να σας ξαναδώ.

Πιο ευτυχισμένους από τώρα.

Πιο έτοιμους για τις μεγάλες χαρές.


Εσύ φίλε να λες όσα νιώθεις

κι εσύ ομορφούλα να μην φοβάσαι τα φιλιά

Να είναι όμορφα τα ταξίδια που θα σκαρώσετε.



Εγώ λέω να μείνω εδώ…

Να κοιτάζω από το μικρό μου κελί τις θάλασσες

και να ζωγραφίζω με κιμωλίες, ορίζοντες στους τοίχους.


Και τσουπ…να περνάω στη διάσταση της φαντασίας μου.



Και μετά επιστροφή στην πραγματικότητα…

Έξω από το κελί αυτή τη φορά,

Να τρέχω στους λόφους που ο ήλιος χαϊδεύει το άπλετο γρασίδι.

Να γνωρίζω, ανθρώπους…

Καλοκαιρινές μορφές...


Θα συστηνόμαστε

και όταν παύουμε να τα βρίσκουμε

θα τραβάμε ο καθένας το μονοπάτι του

γεμάτοι με τις όμορφες εικόνες αυτής της συνάντησης.




Θα περπατώ… και θα βγαίνω εδώ!





















video του sigmataf

Loading...

προφιλ του sigmataf

My photo
athens, center, Greece
www.myspace.com/sigmatafmusic