Μικρέ μου ήρωα…
….εσύ που στις παρυφές των σκέψεών σου
πλαγιάζουν τα θυμωμένα μου τραγούδια,
πρέπει να καταλάβεις...
... ξέμεινες μόνος να κυνηγάς το άπιαστο,
με τις πιθανότητες να τείνουν προς το μείον.
...εγκλωβίζεσαι ολοένα και περισσότερο,
σβήνοντας την δίψα σου για οτιδήποτε
φαντάστηκες,
θέλησες,
πλησίασες,
απέκτησες.
Μην χαλιέσαι όμως.
Μπορείς ακόμη!
Έχεις την πιο μεγάλη ευκαιρία της ζωή σου.
Βούτηξέ την από τα μαλλιά και σύρ’ την
στους δρόμους της απρόσωπης πόλης,
ΦΩΝΑΖΟΝΤΑΣ...
Αυτή είναι η μηδενικότητα του ενός.
