Γυμνός απο κάτω και δεμένος στο κατάρτι,
4 σειρήνες με πλησίασαν.
Οι 3 με κοιτούσαν και η 1 έπεσε στα γόνατα και άρχισε να με γλύφει.
Ώπα…! sorry παιδιά, κάντε πως δεν το διαβάσατε και παραβλέψτε την εικόνα.
Είπαμε, μην πάμε κόντρα στον καθωσπρεπισμό.
Λοιπόν…μπαίνω στον τόρνο, συμπιέζομαι, κάνω format στο μυαλό μου και ξεκινάω από την αρχή.
Χρειάζομαι ένα ηλιοβασίλεμα κι έναν λόφο πράσινο για να φτιάξω ρομάντζο.
Ψαχουλεύω στο γκρίζο χρώμα για να φτιάξω μια ιστορία της Αθήνας
βάζοντας μία δόση αλήθειας, για να ολοκληρωθεί το best seller.
Η σκέψη μου τρέχει με την αστραπιαία ταχύτητα, της χελώνας... ως που ξαφνικά με πιάνει χέσιμο.
Η ιστορία μου είναι έτοιμη, γεμάτη ρομαντισμό, πρωτεύουσα και αλήθεια.
Τι όμορφο πράγμα να βρίσκεσαι μέσα στους θάμνους του Λυκαβηττού και να αγναντεύεις της Αθήνας το ηλιοβασίλεμα, την ώρα που χέζεις......;!
