Thursday, January 25, 2007

Πιο μπερδεμένος από ποτέ...

... και πιο αλλόκοτος από πάντα,
διέσχισε αστικές ερήμους.



Κτήρια θεόρατα δίχως ίχνος ζωής.

Μόνο τα δαχτυλικά αποτυπώματα του ανταγωνισμού
υπήρχαν στα τζάμια.



Έψαχνε αυτό το κάτι, που θα τον έκανε

τόσο δυνατό και σίγουρο που θα υπερίσχυε
έναντι της μοναξιάς του.



Χτύπησε το κινητό του…(άγνωστος αριθμός.)
Ξαφνιάστηκε.

Απάντησε.



- Ποιος;

- Τι κάνεις ρε φίλε;

- Ποιος;

- Είσαι καλά;

- Την παλεύω! Με ποιόν μιλάω;

- Τι σημασία έχει; Σε ρωτάω αν είσαι καλά κι εσύ σκαλωμένος με ρωτάς, ποιος είναι;

- Καιρό έχουν να μου κάνουν αυτή την ερώτηση…ε, μου φαίνεται λίγο παράξενο, ειδικά σε μια έρημο που νόμιζα πως είμαι μόνος.

- Ωραία λοιπόν, είμαι εκείνος ο άγνωστος που έπεσες πάνω του χθες το βράδυ, στο όνειρό σου.

- Μα δεν βλέπω όνειρα.

- Κάνεις όμως…

- Ο.κ.! τι θέλεις από εμένα;

- Να ξεκολλήσεις!!!

- Από τι;

- Από τον φόβο και την εθελοτυφλία.

- ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΕΙΜΑΙ!!!

- Την ταινία ¨ΤΟ ΜΙΣΟΣ¨ του Ματιέ Κάσσοβιτς την έχεις δει;

- Δεν βλέπω κουλτουριάρικες Γαλλόφωνες ταινίες.

- Οπότε άκου προσεχτικά...

...Ξεκινώντας η ταινία, μια φωνή έλεγε:

Ξέρετε την ιστορία για κάποιον που πέφτει από έναν ουρανοξύστη και κατά την διάρκεια της πτώσης του, για να τονωθεί, επαναλαμβάνει:











Μέχρι εδώ, όλα πάνε καλά.

Μέχρι εδώ, όλα πάνε καλά.

Μέχρι εδώ, όλα πάνε καλά.





Σημασία όμως, δεν έχει η πτώση αλλά η πρόσκρουση.

Σημασία όμως, δεν έχει η πτώση αλλά η πρόσκρουση.















Sunday, January 21, 2007

*****

Το ταξίδι είχε ξεκινήσει.
Γυμνός απο κάτω και δεμένος στο κατάρτι,
4 σειρήνες με πλησίασαν.
Οι 3 με κοιτούσαν και η 1 έπεσε στα γόνατα και άρχισε να με γλύφει.

Ώπα…! sorry παιδιά, κάντε πως δεν το διαβάσατε και παραβλέψτε την εικόνα.
Είπαμε, μην πάμε κόντρα στον καθωσπρεπισμό.




Λοιπόν…μπαίνω στον τόρνο, συμπιέζομαι, κάνω format στο μυαλό μου και ξεκινάω από την αρχή.


Χρειάζομαι ένα ηλιοβασίλεμα κι έναν λόφο πράσινο για να φτιάξω ρομάντζο.
Ψαχουλεύω στο γκρίζο χρώμα για να φτιάξω μια ιστορία
της Αθήνας
βάζοντας μία δόση αλήθειας, για να ολοκληρωθεί το best seller.


Η σκέψη μου τρέχει με την αστραπιαία ταχύτητα, της χελώνας... ως που ξαφνικά με πιάνει χέσιμο.


Η ιστορία μου είναι έτοιμη, γεμάτη ρομαντισμό, πρωτεύουσα και αλήθεια.


Τι όμορφο πράγμα να βρίσκεσαι μέσα στους θάμνους του Λυκαβηττού και να αγναντεύεις της Αθήνας το ηλιοβασίλεμα, την ώρα που χέζεις......;!











Tuesday, January 09, 2007

Η μηδενικότητα του ενός





Μικρέ μου ήρωα…
….εσύ που στις παρυφές των σκέψεών σου
πλαγιάζουν τα θυμωμένα μου τραγούδια,
πρέπει να καταλάβεις...

... ξέμεινες μόνος να κυνηγάς το άπιαστο,
με τις πιθανότητες να τείνουν προς το μείον.

...εγκλωβίζεσαι ολοένα και περισσότερο,
σβήνοντας την δίψα σου για οτιδήποτε

φαντάστηκες,

θέλησες,

πλησίασες,

απέκτησες.

Μην χαλιέσαι όμως.
Μπορείς ακόμη!

Έχεις την πιο μεγάλη ευκαιρία της ζωή σου.
Βούτηξέ την από τα μαλλιά και σύρ’ την

στους δρόμους της απρόσωπης πόλης,





ΦΩΝΑΖΟΝΤΑΣ...






Αυτή είναι η μηδενικότητα του ενός.










video του sigmataf

Loading...

προφιλ του sigmataf

My photo
athens, center, Greece
www.myspace.com/sigmatafmusic