Wednesday, October 28, 2009

personaλ





***********************************************






Χειμωνιάζει...

Άλλαξε η ώρα και τον ενοχλεί αφάνταστα

αυτή η βουβαμάρα που απλώνεται στη γειτονιά.


Θα έρθουν να ξαπλώσουν και τα κρύα σιγά-σιγά, πάνω στα δέντρα.




Η T.V αναμμένη δίχως ήχο.

Εικόνες σε σειρά διαδέχονται η μία την άλλη.

Η κοπέλα με την οποία συνζούσαν απουσίαζει.




Έτσι μόνος του, χαζεύει τον δρόμο.


Απο την τεράστια τζαμαρία του,

βλέπει την πόλη και κάποια πουλιά που πετάνε χαμηλά.




Μοιάζει μαζί τους...

Χαμηλές πτήσεις.




Στο γραφείο του, το κερί βανίλιας μόλις έσταξε πάνω στο χαρτί.



ΓΑΜΗΣΕΤΑ!



μονολόγησε και σηκώθηκε να καθαρίσει το ρυάκι που σχημάτιζε το λιωμένο κερί.





(Έπειτα απο 3 λεπτά)




Πήρε στα χέρια του το χαρτί που γεμάτο λάδι μύριζε βανίλια.

Κάτι σώθηκε τελικά απο το γραπτό.

Αν και πλέον διάβαζες με αρκετή δυσκολία τα λόγια

















(Διάλογος στην μέση του κάπου)








- Παράξενοι χρόνοι...

- Κάτι απο έρωτα θυμίζουν!

- Και μέσα στα ποτάμια...;

- Ξεπλένεται όλο το πριν.

- Κοίτα... Φύγαν όλοι!

- Το βλέπω, τα κάστρα ανθίζουν.

- Και μέσα στα λυχνάρια;

- Τρέχει μόνος κάποιος Αλαντίν.



















(πάτησε το play)


το play list επέλεξε απο μόνο του τραγούδι.

Ο ρυθμός έγδερνε

και το μπάσο τον ταρακουνούσε συθέμελα.

Τα πλήκτρα, του θυμίζαν αόρατους φανταστικούς φίλους.

Άρχισε να παραμιλάει.

Έστριψε ένα τσιγάρο και το άναψε.







ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ.







όπως και τόσα άλλα...





...το να κοιτάς πίσω απο την βιτρίνα.

Το να νιώθεις.

Το να θες έναν κόσμο πιο ανθρώπινο.

Το να δίνεσαι, να μοιράζεσαι, να γελάς,

να χορεύεις, να περπατάς και όχι να τρέχεις.







Κοίταξε το τζάμι και είδε εμένα να τον κοιτάω μέσα απο κει.


Μοιάζαμε τόσο πολύ.


Σας το ορκίζομαι.



ΜΟΙΑΖΑΜΕ!



Μόνο που εγώ,














Δεν ένιωσα άσχημα με την σιωπή της γειτονιάς.

Άφησα το κερί να στάξει χωρίς να το καθαρίσω.

Η κοπέλα μου δεν απουσίαζε, ήταν μαζί μου...στο μυαλό μου.

Δεν άνοιξα την γαμημένη τηλεόραση...

και επέλεξα τι θα παίξει το play list.









Ήταν απλά ένα κομμάτι απο αυτά που σκαρώνω αυτόν τον καιρό,

για να τα χωρέσω σε ένα cd και να φτιάξω ένα album.

1 Προσωπικό album.











Με κοίταζε για ώρα σαν να ήθελε κάτι να μου πει.

Ξεφυσούσε τον καπνό αμήχανα.

Έκανα το πρώτο βήμα στον διάλογο μας και αυτός με α-α-ακολούθησε.










- Παράξενοι χρόνοι...

- Κάτι απο έρωτα θυμίζουν!

- Και μέσα στα ποτάμια...;

- Ξεπλένεται όλο το πριν.

- Κοίτα... Φύγαν όλοι!

- Το βλέπω, τα κάστρα ανθίζουν.

- Και μέσα στα λυχνάρια;

- Τρέχει μόνος κάποιος Αλαντίν.








































Χειμωνιάζει...


...και η πόλη σήμερα γιορτάζει ένα παλιό "ΟΧΙ".



Αυτή η πόλη που κάθε μέρα λέει... ΝΑΙ,




Στο αγχος.

Στον πανικό,

Στην μιζέρια.

Στα μισόλογα.

Στην διαστροφή.

Στο μέτριο.

Στην αποξένωση.

Στην ανεργεία.

Στο εφήμερο.

Στις εξαρτήσεις και τους εθισμούς.







Το τσίρκο καλά στέκει.

και τα λιοντάρια είναι ναρκωμένα.






Κάποτε όμως ...


(Να είστε σίγουροι για αυτό.)




...Θα βγούνε τα πραγματικά "ΟΧΙ"

και οι θηριοδαμαστές θα γίνουν λίπασμα για το χώμα.










Μέχρι τότε, έχουμε καιρό για να επιλέξουμε πλευρά...

ή μήπως όχι;




























Wednesday, October 07, 2009

Η σκιά του σπιτιού.








Εισβάλω στα πιο κλειδωμένα πατάρια

και με γέλια ακονισμένα … σκίζω τη νύχτα,

τη γλύφω

και γινόμαστε κόκκινα χαλιά, μπροστά στην πύλη του χάους.


Κοιτάζω μέσα της.















Πιστό μου Χάος…

Έλα, γυάλισε την κάνη και πάμε…



Είσαι η νύχτα…κι εγώ περπατώ πάνω από την λάσπη σου

και τρίβομαι από πίσω σου.


Άσε με να σε λέω Σαλώμη…!




ΣΕ ΕΝΑ ΜΠΑΜ…

Κλείσε τα στερεότυπα τους και πάρε με στο στόμα σου…

Θέλεις να βουτηξω σε μια κούπα κρασί και να με γλύψεις;…

Θα βάλω και λίγο μήλο μέσα στο κρασί.



Το μήλο που έφαγε και η Έυα.






Ο δαίμονας έδωσε 30 γιούροz στον άγγελο,

για να ποζάρει στον φακό.


Τη νύχτα που πέθανε ο Θεός .











-φλασμπακ-


Με φλερτάρει η τρέλα.

Έχω κάτι φτερά στο μπαούλο...


Έλα, βάλτα να σε φωτογραφίσω...


Πάμε;

1...2...3...


κλικ


(αριστερά)


Είπε ο δαίμονας και το οπισθόφυλλο τα μαρτυρούσε όλα.











(η σκέψη μου, που αποτυπώθηκε σαν γράμμα)




Γεια σου ρε Κατερίνα.


Τα έμαθες; Βγήκε πάλι ο πράσινος ήλιος.

Στις σκατόμυγες η λάμπα μοιάζει ήλιος…γάματα!

Εύπεπτα τραγουδάκια. Ακίνδυνα κειμενάκια χαρισμένα σε δημόσιες σχέσεις

κι ο Β. Παπακωνσταντίνου είναι ροκ. Τα πάντα όλα και τα κοάλα τίποτα.



με σεβασμό

sigmataf





ΖΗΤΩ Η ΓΑΡΔΕΝΙΑ !



ΛΕΦΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΒΑΡΑΒΑ!




(άραγε είχαν προβλέψει τότε οι ειδικοί,

ποιος θα πάει στον λόφο και ποιός σπίτι του;)
















Μη χαλιέσαι με όσα λέω μωρό μου...





Τι είμαστε μπροστά στο συμπαν;

Σπερματοζωάρια!

Ανασφαλείς ηρωες, στην αφέλεια παραδομένοι.

Κολυμβητές σε άπλετη κοιλάδα

Έλα μωρό μου…

Πες το…




Αλλά πρώτα,

πάρε με στο στόμα σου.






One night stand συναισθήματα…

Τόσο διαρκούν οι σχέσεις

Μηδενισμός...σύνδρομο εποχής.





Δεν με δίδαξε κανείς, γι' αυτό έγινα σφουγγάρι

και εσωκλείω στους πόρους την παράνοια μου.



Σε λίγο θα την χύσω πάνω σου.

θα σε παρακαλέσω να την καταπιείς


please...


την έχω και σε γεύση μπανάνα με σιρόπι σοκολάτας.












Κλείσε την γαμάτη και τεράστια τηλεόραση.

Πες ό,τι δεν ξέρεις τίποτα.

Τώρα βγήκες στον κόσμο.

Δέξου την άγνοια και πέρνα στην άλλη μεριά.



Καλωσόρισες...


Κοίτα τώρα απέναντι.


Ποιος το γαμάει και το X-FUCKTOR;

Προσωπικά... στα αρχίδια μου η ζωή της άλλης.





Με ένα dub θα βγω στον δρόμο

και θα σκοτώσω τον σκύλο του φόβου.



Πάλι νυχτώνει στο πολύγωνο.




ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΑ κι εσύ ΤΟ ΧΑΟΣ!

ΜΑΚΙΓΙΑΡΙΣΤΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ.





Έλα μωρό μου…


ΕΠΕΣΤΡΕΨΑ!















Ένα ¨ΜΠΑΜ" απόσταση είμαστε.
























Σ’ αγαπώ.


















video του sigmataf

Loading...

προφιλ του sigmataf

My photo
athens, center, Greece
www.myspace.com/sigmatafmusic