Ακόμη ένα τραγούδι ολοκληρώθηκε.
Κλείσαμε 10 γεμάτους μήνες στο studio.
Δύο τραγούδια προτού το υλικό αναρτηθεί στα ράφια.
Όμορφες μέρες-ομορφότερες νύχτες.
Πήρα τον δρόμο για το σπίτι,
κάνοντας στάση στην Λ. Αλεξάνδρας για λίγο φαγητό.
Άυπνοι περαστικοί τραβούσαν προς πάσα κατεύθυνση.
Μέσα στους πολλούς ήταν κι αυτή.
Ξεχώριζε!
Πανέμορφη-σκοτεινή-ερωτική.
Λες και βγήκε (από άλλη εποχή)
μόνο για αυτήν τη βόλτα.
Βόλταρε μέσα στα σκουπίδια σα να ζητούσε κατανόηση.
Την κοιτούσα για ώρα,
σκεπτόμενος το πόσο μόνη φαντάζει.
Με πλησίασε κι έκατσε δίπλα μου.
Στη ραχοκοκαλιά της υπήρχαν πληγές.
Β-Ι-Α.
Ένα παιχνίδι υπεροχής;
Ψυχαναγκασμός;…
…ή ανάγκη για κάποιο χάδι;
«Ποιος ξέρει;»
μονολόγησα και άρχισα να της μιλάω.
Ένιωσα να με καταλαβαίνει κι ας μην απαντούσε.
Απλώνοντάς της το χέρι μου,
της πρότεινα να με ακολουθήσει.
Δέχτηκε!
Φτάσαμε στο σπίτι μου.
Την έβαλα να ξαπλώσει,
τη νανούρισα και την τράβηξα φωτογραφία.
Κοίταξέ την...προσπαθεί να κρύψει τα σημάδια της.
Κοίταξέ την...δεν είναι πανέμορφη;
